Wszystkie teksty zamieszczone na tym blogu są mojego autorstwa (jeśli tak nie jest, podaję źródła). Proszę o uszanowanie mojej pracy.

Zaprzyjaźniony blog

vivaitalodisco.jpg

Statystyki

  • Wszystkich wizyt: 796
  • Dzisiaj wizyt: 1

Kategorie

Kalendarz

Styczeń 2017
P W Ś C P S N
« gru    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Andrzejki Poznań 2016

15554.jpg

Andrzejki Kraków 2016

25555.jpg

Walentynki Katowice 2017

1957263_1262191_KAT_10022017_360_360.jpg

Wywiad z Vanelle

Zapraszam na wywiad, który opublikowałam dziś na forum muzycznym radia Top80.


http://top80.pl//wywiad-z-vanelle-t59040.0.html

Mario Castelnuovo

Za dużo ostatnio było o amerykańskich wykonawcach, pora w końcu wrócić do Europy. Tym razem wybór padł na Włochy, a jakże. Mimo, że muzyka nie w moim stylu i nie wiedziałam, do której kategorii ją podpiąć, to wydaje się odpowiednia do pory roku i może komuś przypadnie do gustu. Swoją drogą.. gościu wygląda jak włoski Thomas Anders :D

Mario Castelnuovo to ur. 25 stycznia 1955 r. w Rzymie włoski gitarzysta, piosenkarz i autor piosenek, aktywny od 1981 roku do teraz. Jego największy hit to „Nina”.
Śpiewać i komponować zaczął podczas studiów (literatura francuska). Występował w tym czasie również w rzymskim klubie Folkstudio. Zaprzyjaźnił się z Amadeo Minghi, który przedstawił go w wytwórni RCA i został jego producentem.

Zadebiutował z utworem „Oceania” (1981), dzięki któremu wygrał organizowane przez „Domenica In” preselekcje i mógł wystąpić w Sanremo. Wystąpił więc w 32 edycji festiwalu z piosenką „Sette Fili Di Canapa” (1982). Singiel ten promował jego debiutancki album pod tym samym tytułem, wyprodukowany przez Minghiego. Tekst do piosenki wywołał zamieszanie wśród organizatorów. Rai chciała zablokować piosenkę, myślano bowiem, że opowiada o narkotykach (canapa = konopie, sette fili di canapa = siedem łodyg konopii). Wezwano nawet policję, a Castelnuovo musiał tłumaczyć tekst piosenki wers po wersie. Mimo to dotarł do finału festiwalu, zebrał pozytywne opinie krytyków i osiągnął sukces komercyjny, natomiast album szybko stał się klasykiem włoskiej muzyki artystycznej lat 80-tych. Castelnuovo wyruszył następnie w trasę z Marco Ferradinim i Goranem Kuzminacem, promowaną przez minialbum Castelnuovo-Ferradini-Kuzminac – „Q Concert”.

Dzięki inicjatywie, której patronowało włoskie ministerstwo obrony, muzykę Mario Castelnuovo grano w koszarach górskich i autobusach używanych przez armię.

Jego drugi album „Mario Castelnuovo” z 1984 r. promowany był przez singiel „Nina”. Piosenka opowiada o jego rodzicach w czasach II wojny światowej. Z nią również wystąpił w Sanremo i zajął 6 miejsce. Na cześć ojca nazwał też swoją córkę imieniem Nina.

W następnych latach Castelnuovo stopniowo odsuwał się od błysku fleszy, skupiając się na nagrywaniu. W 1985 r. nagrał w duecie z Laurą Landi utwór „Il Gabbiano”. W tym samym roku wyszedł jego kolejny album „È Piazza Del Campo”, który różni się dźwiękiem od poprzednich. Następne albumy to „Venere” (1987) i „Sul Nido Del Cuculo” (1988) – tu w tytułowej piosence można usłyszeć Franka Sinatrę. Szóstym albumem i ostatnim z RCA Italiana było „Come Sarà Mio Figlio”.

Kolejne sześć albumów były wydawane w różnych wytwórniach w latach 1993-2014. Od 1994 roku współpracował z zespołem Formula 3. Perkusista grupy – Tony Cicco wcześniej występował z Mario na koncertach oraz brał udział w nagrywaniu jego płyt.

Mario współpracował też z Edoardo De Angelisem, Alessandro Haberem, Umberto Bindim i Fabio Pianigianim.
W styczniu 2009 roku opublikował pierwszą książkę – „Il badante di Che Guevara”. W tym samym czasie koncertował ze wspomnianym Edoardo De Angelisem, z którym w przeszłości śpiewał utwór „Rosso”.

Na koniec, podsumowując.. Styl muzyczny Mario Castelnuovo opisywano jako gustowne opanowanie melodii przez stworzenie intymnej i wytwornej atmosfery, łączącej minimalistyczne, wyrafinowane teksty, wzbogacone odniesieniami literackimi, z delikatnym, teatralnym stylem śpiewania. Uf. :D

Oceania (1981)

Sette fili di canapa (1982)

Nina (1984)

Laura Landi (Feat. Mario Castelnuovo) – Il Gabbiano (1985)

Carol Lynn Townes

Carol Lynn Townes – disco soulowa piosenkarka z Warrenton w Północnej Karolinie. Pochodzi z rodziny piosenkarzy Gospel. Zadebiutowała więc już w wieku 3 lat właśnie w tym rodzaju chrześcijańskiej muzyki. Na początku lat 70-tych przeniosła się do Nowego Jorku i dołączyła do soulowej, męskiej grupy muzycznej Fifth Avenue. Grupa składała się z profesjonalnych tak zwanych jingle singers, czyli wokalistów, którzy śpiewają do piosenek wykorzystywanych w reklamach, jingli radiowych itp. W 1975 r. z Carol na wokalu grupa wydała singla „Wheeler Dealer” wydanego przez Buddha Records, który promował album „Carol Townes And Fifth Avenue” z 1976 r. Sukces komercyjny przyszedł dopiero blisko 10 lat później. Carol stała się artystką solową w 1982 roku, gdy podpisała kontrakt z Polydor. Nagrała remake utworu „99 1/2″, wykonywanego oryginalnie w 1980 r. przez Altona McClaina & Destiny, jako soundtrack do filmu „Breakin’” (lub „Breakdance”) z 1984 r.
Piosenka stała się klubowym hitem (Top 10) i trafiła do Top 30 Billboard R&B Charts. Do drugiej części filmu – „Breakin’ 2: Electric Boogaloo”, wykorzystano inną piosenkę Carol – „Believe In The Beat” (1984), z którą wystąpiła pod koniec filmu. Autorem tego nagrania był Layng Martine Jr. znany z hitu „Rub It In” (1971).
W 1985 r. pojawił się jej debiutancki album „Satisfaction Guaranteed” produkcji Olliego Browna i Steve’a Loeba. W tym samym roku pojawił się singiel „I Freak For You” (z gościnnym udziałem Dino Terrella), autorstwa Marka Blatte’a i Arniego Romana – współautora wybranych utworów Taylor Dayne oraz produkcji Roda Hui i Steve’a Loeba.
Trzy lata później wokalistka wydała single „You Keep Runnin’ Back” i „What I Wouldn’t Do” oraz album „Try Me Out”.
W 1993 r. wydała wersję dance hitu „Midnight Confessions” zespołu The Grass Roots.

Carol Townes And Fifth Avenue – Bring Your Body (1976):

99 ½ (1984):

Believe In The Beat (1984)

I Freak For You (1985)

Sandy Barber

Sandy Barber – pochodząca z Nowego Jorku wokalistka związana z muzyką disco, funk, house. Znana jako Sandy B. Do jej najbardziej znanych hitów należą „Make The World Go Round” z 1996 roku, autorstwa Orville Brinsley Evans i Tom Del Grosso, oraz „Ain’t No Need To Hide” z 1997. Obie piosenki wyprodukował amerykański duet Deep Dish, robiący remixy m.in. dla Madonny, Janet Jackson, Cher czy Stevie Nicks.

Sandy zadebiutowała w 1978 roku z singlem „Wonder Woman”, promującym album „The Best Is Yet To Come”. Na początku lat 80-tych należała do grupy Chew, z którą wydała jeden funkowo/soulowy album „See The Light” (1983). W 1987 roku pojawił się jej kolejny solowy singiel „The Real Deal”. W 1992 roku już jako Sandy B. wydała „Feel Like Singin’” autorstwa Paula Scotta i Shanka Thompsona. W tym samym roku nawiązała współpracę z Ishem Ledesmą i dołączyła do Blue Moderne. Projektowi udało się wydać jeden album „Where Is Love” (1987) i trzy single, z których tylko na jednym Sandy nie udziela wokalu.

W 1997 roku wystąpiła w filmie „Donnie Brasco”, w którym pojawili się Al Pacino i Johnny Depp.
W latach 2000-2001 była wokalistką grupy Karmadelic, z którą miała dwa hity – „Check It Out” i „Nothingness”. Natomiast solowo w 2003 roku wydała „Lose Our Love” produkcji Juniora Vasqueza (właśc. Donalda Paula Matterna).

W swojej karierze chętnie wchodziła we współpracę, oprócz Karmadelic wydawała też z: Zack Toms Project („Peace Of Mind” z 1995), Urban Soul („Back Together” z 1996), Sal Dano („Alone” z 2001) czy Philter Inc. („Next To You” z 2003), China Ro („Medicine” z 2003), DJ Exacta („The Beat Is Inside You” 2004), Jackie Christie („Everlasting Love” z 2005) czy Friscia & Lamboy („Keep On Moving” z 2012).

W latach 80-tych i 90-tych udzielała chórków w utworach innych artystów, m.in. Eric Gale, Isley Jasper Isley, John „Jellybean” Benitez, Misha Shufutinsky, The Reddings, Carol Lynn Townes, Jamaaladeen Tacuma, Lee Truesdale, Tony Garcia, Colonel Abrams, Ann-Marie Smith, Deep Six, Joi Cardwell, Harlan. W 2003 roku udzieliła też chórku do jednej z piosenek Daryla Halla.

W 2005 roku napisała z Janice Robinson utwór Risen dla belgijskiej wykonawczyni Natalii, natomiast w 2006 jeden z utworów Sandy – „Being True To Her Groove” pojawił się w bajce Disneya – „Kronk’s New Groove”. Ostatnim singlem jaki do tej pory wydała jest „I Think I’ll Do Some Stepping (On My Own)” z 2014 roku.

Trinere

Trinere (właśc. Trinere Veronica Farrington) to ur. 29 listopada 1964 w Miami amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i wokalistka studyjna. Znana w latach 80-tych i 90-tych z hitów wliczanych do klasyki freestyle’u. Jej największym sukcesem był singiel „I’ll Be All You Ever Need” z 1986 roku i album „Forever Yours” z 1991.
Trinere chciała śpiewać już od 5 roku życia. Po szkole średniej zdecydowała się studiować na Uniwersytecie w Miami. W czasie studiów była wokalistką popularnego na Florydzie zespołu Euphoria.
Zadebiutowała w 1984 roku z singlem „I Know You Love Me”. Dwa lata później także wytwórnia Jam Packed wydała jej pierwszy album „Trinere”. Na albumie oprócz dotychczasowych hitów znalazło się też kilka innych utworów, które stały się freestyle’owymi ‚hymnami’ – grane w radio do dziś: „They’re Playing Our Song” i „I’ll Be All You Ever Need”. Producentem wokalistki był głównie Tony Butler – DJ z Miami, znany jako Pretty Tony.
Jej singiel „Can’t Stop The Beat” z 1989 roku stał się równocześnie największym hitem jaki wydała wytwórnia Pandisc.
Trinere sprzedała miliony płyt na całym świecie. Wydała łącznie 4 albumy w okresie 1986-1992 oraz 3 albumy kompilacyjne w latach 1996-2005. Wielu uważa ją za królową freestyle’u.
Inspiracjami dla niej były Donna Summer, Natalie Cole, Phillis Hyman, Madonna, Janet Jackson i Teena Marie.
Wokalistka występuje do dziś. W 2014 z okazji walentynek wystąpiła na koncercie u boku takich wokalistek jak Cynthia („Dream Boy”) i Suzi Carr („Dreaming”, „Say It’s Going To Rain”).
Trinere i Tony Butler mają syna Brandona C. Butlera (a.k.a. Miami Marci), z którym wokalistka szykowała ponoć swój kolejny album..

I’ll Be All You Ever Need

All Night

They’re Playing Our Song

I Know You Love Me (Live 2013)