Wszystkie teksty zamieszczone na tym blogu są mojego autorstwa (jeśli tak nie jest, podaję źródła). Proszę o uszanowanie mojej pracy.

Zaprzyjaźniony blog

vivaitalodisco.jpg

Statystyki

  • Wszystkich wizyt: 921
  • Dzisiaj wizyt: 4

Kategorie

Kalendarz

Maj 2017
P W Ś C P S N
« sty    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Baltic Party 2017

baltic-party-2017.jpg

Fiorella Pierobon

Fiorella Pierobon – ur. 18 marca 1960 r. w Somma Lombardo włoska prezenterka telewizyjna, spikerka, piosenkarka i malarka. Była twarzą Canale 5, gdzie pracowała od 1984 do 2003 roku.
Wydała dwa albumy: „L’affascinante Gioco Della Seduzione” w 1991 r. oraz „Encanto” w 1996 r.
Jako siedemnastolatka prowadziła program „Tutto Uncinetto” w telewizji regionalnej Telealtomilanese. Rok później kontynuowała karierę prowadząc „Chi è di spalle” w Telenord Italia. Od 1980 r. pracowała w Canale 51 a od 1982 w Italia 1. W 1983 r. towarzyszyła Mike’owi Bongiorno w dwóch programach: „Superflash” oraz „Bis” na antenie Canale 5. W 1984 r. również z nim prowadziła letni festiwal muzyczny Boario ’84.
Od 1984 r. na stałe rozpoczęła współpracę z Canale 5 zastępując w roli konferansjerki Eleonorę Brigliadori i pozostała w stacji przez prawie dwie dekady. W tym długim okresie współpracowała z wieloma artystami w tym z: Paolo Villaggio, Sandrą Mondaini, Raimondo Vianello, Gerrym Scotti, Amadeusem czy Aldo, Giovanni & Giacomo.
W 1985 r. u boku Mike’a Bongiorno poprowadziła drugą edycję wręczenia nagród Telegatti.
W 1989 r. rozpoczęła również karierę muzyczną wydając singla „Navighero” autorstwa Francesco Del Giudice. W 1991 r. wystąpiła na Festivalbar z piosenką „Resta Come Sei” z jej debiutanckiego albumu „L’Affascinante Gioco Della Seduzione”.
W 1992 r. zagrała w teledysku do piosenki Edoardo Bennato – „Buon Compleanno Bambina”. W tym samym roku pojawia się też w filmie telewizyjnym „Missione D’Amore”. W 1996 r. wydała swój drugi i ostatni album „Encanto”, na którym pojawia się jej wersja „Moonlight Shadow” Mike’a Oldfielda. W tym samym roku wystąpiła w filmie „Oltre La Quarta Dimensione”.
W latach 1998-2005 pracowała też w Radio Italia, gdzie prowadziła program poranny. Od 2016 r. pracuje w Radio Popolare. Oprócz radia Fiorella poświęca się pasji malarskiej. W 2007 r. otworzyła swoją pracownię w Nicei. Stworzyła ponad 210 dzieł, które od kilku lat wystawia na całym świecie.
Występowała w reklamach kosmetyków, napojów i wyrobów cukierniczych. Współpracowała z firmami włoskimi i zagranicznymi, m.in. Mondadori czy Ente Fiera Milano. Udziela się również charytatywnie.

Encanto (1996)

Nelle Mani Aria (1996)

Alice Delle Meraviglie (1990)

Amanda Lear

„Nie cierpię rozsiewać plotek, ale co innego można z nimi robić?” – taką kartkę zerwałam parę dni temu z kalendarza :D I pomyślałam, czemu by nie zrobić posta dotyczącego autorki tego cytatu?
Amanda Lear (właśc. Amanda Tapp) to ur. 18 listopada 1939 r. (choć uznaje się też rok 1950) francuska piosenkarka, autorka teksów prezenterka telewizyjna, malarka, aktorka i była modelka.
Dla takich jak ja, czyli wychowujących się w latach 90-tych i nie znających lat 80-tych z autopsji, Amanda może być kojarzona z utworem „Enigma (Give A Bit Of Mmh To Me)” głównie dlatego, że pojawił się w reklamie Kinder Bueno. Rzadko słyszę w jakimś mainstreamowym radiu tę piosenkę (bo na inne utwory pewnie nie ma co liczyć), ale też biorę pod uwagę to, że z mainstreamowymi rozgłośniami mam do czynienia tylko w miejscach publicznych, więc raczej z przymusu i chyba mało kiedy. Z czym jeszcze można skojarzyć tę wokalistkę to oczywiście z jej charakterystycznym głosem.

Nie będę pisać o Amandzie jako takiej, bo informacji o niej jest już wystarczająco dużo na internecie i każdy zainteresowany znajdzie sam. Załączę tylko te jej piosenki, które mi się podobają. Kilka ich jest, kiedyś nawet proponowałam jej płytę „Tam Tam” do audycji w radio Top80. Z tej płyty pochodzi mój zdecydowanie ulubiony utwór artystki – „Bewitched”, którego współautorem jest Giuseppe Nicolosi. Pod nim wklejam również trzy inne single, które lubię, wszystkie wzięte z albumu „Secret Passion” z 1986 r. Na koniec nie obejdzie się bez największego hitu – „Enigma (Give A Bit Of Mmh To Me)”.

Bewitched (1983):
Autorzy: Amanda Lear, Giuseppe Nicolosi, Roberto Cacciapaglia i Tony Carrasco


Time’s Up (1986):
Autorzy: Robert Malcolm Esty II, Mara Cubeddu i Michael Bernard


Aphrodisiac (1986):
Autorzy: Amanda Lear, Lenny Macaluso, Mike Shepstone i Steve Singer


I’m A Mistery (1986):
Autorzy: Amanda Lear, Roland Vincent i prawdopodobnie Warren Evans wymieniony jako Seraphim


Enigma (Give A Bit Of Mmh To Me) (1978):
Autorzy: Amanda Lear i Rainer Pietsch

 

Wywiad z Vanelle

Zapraszam na wywiad, który opublikowałam dziś na forum muzycznym radia Top80.


http://top80.pl//wywiad-z-vanelle-t59040.0.html

Mario Castelnuovo

Za dużo ostatnio było o amerykańskich wykonawcach, pora w końcu wrócić do Europy. Tym razem wybór padł na Włochy, a jakże. Mimo, że muzyka nie w moim stylu i nie wiedziałam, do której kategorii ją podpiąć, to wydaje się odpowiednia do pory roku i może komuś przypadnie do gustu. Swoją drogą.. gościu wygląda jak włoski Thomas Anders :D

Mario Castelnuovo to ur. 25 stycznia 1955 r. w Rzymie włoski gitarzysta, piosenkarz i autor piosenek, aktywny od 1981 roku do teraz. Jego największy hit to „Nina”.
Śpiewać i komponować zaczął podczas studiów (literatura francuska). Występował w tym czasie również w rzymskim klubie Folkstudio. Zaprzyjaźnił się z Amadeo Minghi, który przedstawił go w wytwórni RCA i został jego producentem.

Zadebiutował z utworem „Oceania” (1981), dzięki któremu wygrał organizowane przez „Domenica In” preselekcje i mógł wystąpić w Sanremo. Wystąpił więc w 32 edycji festiwalu z piosenką „Sette Fili Di Canapa” (1982). Singiel ten promował jego debiutancki album pod tym samym tytułem, wyprodukowany przez Minghiego. Tekst do piosenki wywołał zamieszanie wśród organizatorów. Rai chciała zablokować piosenkę, myślano bowiem, że opowiada o narkotykach (canapa = konopie, sette fili di canapa = siedem łodyg konopii). Wezwano nawet policję, a Castelnuovo musiał tłumaczyć tekst piosenki wers po wersie. Mimo to dotarł do finału festiwalu, zebrał pozytywne opinie krytyków i osiągnął sukces komercyjny, natomiast album szybko stał się klasykiem włoskiej muzyki artystycznej lat 80-tych. Castelnuovo wyruszył następnie w trasę z Marco Ferradinim i Goranem Kuzminacem, promowaną przez minialbum Castelnuovo-Ferradini-Kuzminac – „Q Concert”.

Dzięki inicjatywie, której patronowało włoskie ministerstwo obrony, muzykę Mario Castelnuovo grano w koszarach górskich i autobusach używanych przez armię.

Jego drugi album „Mario Castelnuovo” z 1984 r. promowany był przez singiel „Nina”. Piosenka opowiada o jego rodzicach w czasach II wojny światowej. Z nią również wystąpił w Sanremo i zajął 6 miejsce. Na cześć ojca nazwał też swoją córkę imieniem Nina.

W następnych latach Castelnuovo stopniowo odsuwał się od błysku fleszy, skupiając się na nagrywaniu. W 1985 r. nagrał w duecie z Laurą Landi utwór „Il Gabbiano”. W tym samym roku wyszedł jego kolejny album „È Piazza Del Campo”, który różni się dźwiękiem od poprzednich. Następne albumy to „Venere” (1987) i „Sul Nido Del Cuculo” (1988) – tu w tytułowej piosence można usłyszeć Franka Sinatrę. Szóstym albumem i ostatnim z RCA Italiana było „Come Sarà Mio Figlio”.

Kolejne sześć albumów były wydawane w różnych wytwórniach w latach 1993-2014. Od 1994 roku współpracował z zespołem Formula 3. Perkusista grupy – Tony Cicco wcześniej występował z Mario na koncertach oraz brał udział w nagrywaniu jego płyt.

Mario współpracował też z Edoardo De Angelisem, Alessandro Haberem, Umberto Bindim i Fabio Pianigianim.
W styczniu 2009 roku opublikował pierwszą książkę – „Il badante di Che Guevara”. W tym samym czasie koncertował ze wspomnianym Edoardo De Angelisem, z którym w przeszłości śpiewał utwór „Rosso”.

Na koniec, podsumowując.. Styl muzyczny Mario Castelnuovo opisywano jako gustowne opanowanie melodii przez stworzenie intymnej i wytwornej atmosfery, łączącej minimalistyczne, wyrafinowane teksty, wzbogacone odniesieniami literackimi, z delikatnym, teatralnym stylem śpiewania. Uf. :D

Oceania (1981)

Sette fili di canapa (1982)

Nina (1984)

Laura Landi (Feat. Mario Castelnuovo) – Il Gabbiano (1985)

Carol Lynn Townes

Carol Lynn Townes – disco soulowa piosenkarka z Warrenton w Północnej Karolinie. Pochodzi z rodziny piosenkarzy Gospel. Zadebiutowała więc już w wieku 3 lat właśnie w tym rodzaju chrześcijańskiej muzyki. Na początku lat 70-tych przeniosła się do Nowego Jorku i dołączyła do soulowej, męskiej grupy muzycznej Fifth Avenue. Grupa składała się z profesjonalnych tak zwanych jingle singers, czyli wokalistów, którzy śpiewają do piosenek wykorzystywanych w reklamach, jingli radiowych itp. W 1975 r. z Carol na wokalu grupa wydała singla „Wheeler Dealer” wydanego przez Buddha Records, który promował album „Carol Townes And Fifth Avenue” z 1976 r. Sukces komercyjny przyszedł dopiero blisko 10 lat później. Carol stała się artystką solową w 1982 roku, gdy podpisała kontrakt z Polydor. Nagrała remake utworu „99 1/2″, wykonywanego oryginalnie w 1980 r. przez Altona McClaina & Destiny, jako soundtrack do filmu „Breakin’” (lub „Breakdance”) z 1984 r.
Piosenka stała się klubowym hitem (Top 10) i trafiła do Top 30 Billboard R&B Charts. Do drugiej części filmu – „Breakin’ 2: Electric Boogaloo”, wykorzystano inną piosenkę Carol – „Believe In The Beat” (1984), z którą wystąpiła pod koniec filmu. Autorem tego nagrania był Layng Martine Jr. znany z hitu „Rub It In” (1971).
W 1985 r. pojawił się jej debiutancki album „Satisfaction Guaranteed” produkcji Olliego Browna i Steve’a Loeba. W tym samym roku pojawił się singiel „I Freak For You” (z gościnnym udziałem Dino Terrella), autorstwa Marka Blatte’a i Arniego Romana – współautora wybranych utworów Taylor Dayne oraz produkcji Roda Hui i Steve’a Loeba.
Trzy lata później wokalistka wydała single „You Keep Runnin’ Back” i „What I Wouldn’t Do” oraz album „Try Me Out”.
W 1993 r. wydała wersję dance hitu „Midnight Confessions” zespołu The Grass Roots.

Carol Townes And Fifth Avenue – Bring Your Body (1976):

99 ½ (1984):

Believe In The Beat (1984)

I Freak For You (1985)